Czy Słońce krąży wokół Ziemi? A może odwrotnie? Kopernik nocami obserwował gwiazdy i kombinował jak detektyw… aż odkrył tajemnicę, która przewróciła świat: Słońce stoi w centrum Układu Słonecznego.
Dawniej ludzie patrzyli w niebo i myśleli, że wszystko kręci się wokół Ziemi. Słońce rano wschodzi, wędruje po niebie, a wieczorem zachodzi – wydawało się oczywiste, że nasza planeta stoi w miejscu, a wszystko inne się rusza. Ten pomysł nazywano geocentryzmem (od greckiego słowa Geo – Ziemia).
Przez setki lat niemal wszyscy wierzyli, że Ziemia jest najważniejszym punktem w kosmosie.
Kopernik nie dawał wiary
Mikołaj Kopernik, gdy mieszkał na Warmii, zauważył, że coś tu nie gra. Stare księgi mówiły jedno, a ruchy planet i Słońca na niebie wyglądały inaczej. Nie dawało mu to spokoju – chciał rozwiązać tę zagadkę.
Każdej nocy patrzył w gwiazdy, używając prostych przyrządów, takich jak drewniane linijki czy kątomierze. Wszystko dokładnie zapisywał w swoich notatnikach: gdzie planeta była wczoraj, gdzie jest dziś, jak szybko się porusza i w którą stronę.
Potem rysował mapy nieba i próbował dopasować ruchy planet do prostych wzorów. Myślał, kombinował i porównywał obserwacje, aż w końcu odkrył, że Słońce, a nie Ziemia, stoi w centrum Układu Słonecznego.
Tak powstała teoria heliocentryzmu (od słowa Helios – Słońce).
Główne zasady teorii Kopernika
- Słońce stoi w centrum Układu Słonecznego.
- Ziemia jest jedną z planet, które krążą wokół Słońca po okrągłych orbitach.
- Ziemia obraca się wokół własnej osi, dlatego mamy dzień i noc.
To odkrycie nazywamy przewrotem kopernikańskim. Kopernik pokazał, że nie można wierzyć w coś tylko dlatego, że „tak mówią wszyscy” albo „tak się wydaje na pierwszy rzut oka”. Każdą teorię trzeba sprawdzać badaniami i dowodami.
